Sakramenty

CHRZEST

Chrzest jest narodzeniem do nowego życia w Chrystusie. Zgodnie z wolą Jezusa jest on konieczny do zbawienia, tak jak Kościół, do którego chrzest nas wprowadza. Sakrament chrztu świętego, który otrzymujemy w imię Trójcy Świętej jest rzeczywistością bardzo bogatą i obejmuje:

• odpuszczenie grzechu pierworodnego i wszystkich grzechów osobistych,
• narodzenie do nowego życia, przez które stajemy się przybranymi dziećmi Ojca, członkami Chrystusa i świątynią Ducha Świętego,
• chrzest włącza nas do Kościoła i dzięki niemu stajemy się uczestnikami kapłaństwa Chrystusa i dziećmi Bożymi,
• sakrament ten wyciska na duszy niezatarte znamię, dzięki niemu jesteśmy konsekrowani do udziału w kulcie chrześcijańskim.

Rodzice i chrzestni dziecka są zobowiązani do udziału w katechezie przedchrzcielnej (dotyczy tych, którzy po raz pierwszy są rodzicami bądź chrzestnymi). Na taką katechezę umawiamy się indywidualnie z księdzem podczas spisywania aktu chrztu w Kancelarii Parafialnej.

Rodzice i chrzestni mają również obowiązek przystąpić do spowiedzi przed chrztem dziecka.

W dniu chrztu rodzice oraz chrzestni wraz z dzieckiem zgłaszają się 20 minut przed uroczystością do kancelarii parafialnej w celu złożenia podpisów w księgach chrzcielnych.

Warunki udzielania chrztu:

Miejsce zamieszkania: – Sakrament chrztu jest udzielany dzieciom, których rodzice mieszkają na terenie naszej parafii; osoby spoza parafii, które z ważnych powodów chciałyby ochrzcić dziecko w naszym kościele powinny przedstawić zgodę na chrzest wydaną przez swoją parafię.

Zgoda rodziców dziecka: – Przynajmniej jedno z rodziców musi wyrazić zgodę na chrzest.

Zapewnienie o warunkach katolickiego wychowania: – Rodzice mają obowiązek zapewnić dziecku pełne warunki wychowania katolickiego:

•  W przypadku, gdy rodzice nie są w sakramentalnym związku małżeńskim i nie mają żadnych przeszkód do zawarcia ślubu zalecane jest odłożenie chrztu dziecka do czasu zawarcia sakramentalnego małżeństwa przez rodziców;
•  W związkach, w których istnieją przeszkody do zawarcia katolickiego małżeństwa rodzice muszą wyrazić pisemne zobowiązanie o katolickim wychowaniu dziecka;

Rodzice chrzestni: – Zgodnie z przepisami Prawa Kanonicznego (kan. 879) dziecko powinno mieć jednego lub parę rodziców chrzestnych, czyli osoby wyznaczone przez rodziców, które będą mogły uczestniczyć w pełni w obrzędach chrztu oraz będą wspierać rodziców w staraniach o to, by ich dziecko doszło do wyznawania wiary i wyrażało ją życiem.

Wymagania stawiane chrzestnym: – Chrzestna(y) musi spełniać następujące warunki:

• mieć ukończone 16 lat;
• być praktykującym katolikiem, który przyjął sakramenty wtajemniczenia chrześcijańskiego: chrzest, bierzmowanie i Eucharystię;
• prowadzić życie zgodne z wiarą (nie może być to być osoba, która żyje w związku niesakramentalnym);
• przedstawić zaświadczenie wydane przez parafię miejsca zamieszkania, że może pełnić funkcję chrzestnego; (osoby ochrzczone, należące do niekatolickiej wspólnoty chrześcijańskiej mogą pełnić jedynie funkcję świadka chrztu obok chrzestnego katolika).

Rzeczy potrzebne do chrztu:

• BIAŁA SZATA – ozdobna biała chusta, którą dziecko otrzymuje bezpośrednio po chrzcie – symbolizuje, że po chrzcie stało się nowym stworzeniem, oczyszczonym z grzechu i przyoblekło się w Chrystusa; rodzice i chrzestni mają troszczyć się by tę nową godność dziecko zachowało nieskalaną aż po życie wieczne; na szacie może być wypisane imię dziecka oraz data chrztu;
• ŚWIECA CHRZCIELNA – zapalana po chrzcie na znak, że ochrzczony stał się dzieckiem światłości.

Dzieci do lat 7-iu i starsi, którzy nie są ochrzczeni przechodzą specjalny cykl przygotowania do chrztu tzw. katechumenat.

EUCHARYSTIA

Przygotowanie do przyjęcia Komunii świętej rozpoczyna się zwyczajowo w 3 klasie szkoły podstawowej. To przygotowanie ma trojaki wymiar: katecheza parafialna, katecheza szkolna i przygotowanie przez rodziców i chrzestnych.

Terminarz spotkań w kościele podawany jest rodzicom zazwyczaj na pierwszym spotkaniu ogłaszanym we wrześniu (należy śledzić ogłoszenia parafialne). Tam też są podawane przez duszpasterza odpowiedzialnego za przygotowanie, wszystkie wymagania dotyczące rodziców i kandydatów do sakramentu.

Uroczystość przyjęcia Pierwszej Komunii świętej w naszym kościele ma stały termin, tzn. zawsze jest to PRZEDOSTATNIA NIEDZIELA MAJA!

Chrystus ustanowił Eucharystię podczas Ostatniej Wieczerzy, gdy wziął chleb, dzięki czynił, połamał go i podał uczniom, mówiąc: „To jest Ciało moje, które za was będzie wydane; czyńcie to na moją pamiątkę”. Po Wieczerzy powiedział nad kielichem: „Ten kielich, to Nowe Przymierze we Krwi mojej, która za was będzie wylana” (Łk 22, 19–20).

Msza święta jest celebracją Eucharystii i obejmuje:

• głoszenie Słowa Bożego,
• dziękczynienie składane Bogu Ojcu za wszystkie Jego dobrodziejstwa, a zwłaszcza za to, że darował nam Syna,
• konsekrację chleba i wina,
• uczestniczenie w uczcie liturgicznej przez przyjmowanie Ciała i Krwi Pańskiej.

Tylko kapłani ważnie wyświęceni mogą przewodniczyć Ofierze eucharystycznej i konsekrować chleb i wino, aby stało się Ciałem i Krwią Chrystusa Pana. Konsekracja jest to przeistoczenie chleba w Ciało i wina w Krew Chrystusa. Komunię świętą może przyjmować ten, kto jest w stanie łaski. Jeżeli ma świadomość, że popełnił grzech śmiertelny, powinien najpierw otrzymać rozgrzeszenie w sakramencie pokuty. Grzechy lekkie są odpuszczane na początku Mszy świętej podczas aktu pokutnego. Jest rzeczą właściwą, by wierni, jeśli tylko są odpowiednio usposobieni, przyjmowali Komunię za każdym razem, gdy uczestniczą we Mszy świętej (KPK 917).

Przyjmowanie Chrystusa w Komunii świętej:

• pogłębia zjednoczenie z Nim,
• gładzi grzechy powszednie i chroni przed ciężkimi,
• umacnia jedność Kościoła,
• jest zadatkiem przyszłej chwały,
• można przyjąć jednego dnia Jezusa eucharystycznego po raz drugi pod warunkiem pełnego uczestnictwa w drugiej Mszy świętej i ofiarowania jej w innej intencji.

W Najświętszym Sakramencie obecny jest sam Chrystus, należy Go czcić kultem adoracji. Nawiedzenie Najświętszego Sakramentu jest dowodem wdzięczności, miłości i obowiązkiem względem Chrystusa Pana.

„Eucharystia jest źródłem, a zarazem szczytem życia chrześcijańskiego” – (Konstytucja Soboru Watykańskiego II Lumen gentium)

POKUTA i POJEDNANIE – SPOWIEDŹ

Pokuta i pojednanie to sakrament ustanowiony przez Chrystusa w Kościele, w którym mocą Ducha Świętego, grzechy po chrzcie popełnione, szczerze objęte żalem i wyznane spowiednikowi z wola poprawy, zostają przez Boga odpuszczone mocą absolucji kapłańskiej.

Oznacza to, że grzesznik przystępujący pod wpływem Ducha Świętego do sakramentu pokuty, winien na pierwszym miejscu nawrócić się do Boga całym sercem. Jest to wewnętrzne nawrócenie serca, które obejmuje żal za grzechy i postanowienie poprawy. Kolejny krok to zrobienie sobie dokładnego rachunku sumienia, który polega na modlitwie do Ducha Świętego o przypomnienie sobie wszystkich grzechów od ostatniej spowiedzi. Należy też pomodlić się o światło Ducha Św. dla spowiednika, aby wypowiedział wolę Bożą względem Ciebie. Należy prosić o dar męstwa i mądrości dla siebie, aby wyznać na spowiedzi wszystkie grzechy.

Po spowiedzi należy w modlitwie podziękować Miłosiernemu Ojcu za dar przebaczenia, za posługę spowiednika. Najlepiej od razu odprawić zadaną pokutę! Pomodlić się o pomysły jak zadośćuczynić za popełnione grzechy.

Spowiedź pomaga człowiekowi trwać w życiu bez grzechu i daje siłę do wypełniania woli Bożej, bycia bliżej Stwórcy.

Prezbiterzy i Biskupi otrzymali władzę odpuszczania grzechów od Chrystusa, który ich wybrał, uświęcił i nakazał im, aby odpuszczali grzechy. Mówił: „Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie są im zatrzymane.” (J 20, 22-23). Na podstawie tej wielkiego i niezasłużonego daru kapłani i biskupi sprawują ten sakrament.

W naszym kościele spowiadamy według porządku, który jest umieszczony w zakładce LITURGIA – SPOWIEDŹ.

BIERZMOWANIE

Bierzmowanie jest to sakrament, w którym Duch Święty udziela się człowiekowi ochrzczonemu jako dar i umacnia go aby wiarę swoją mężnie wyznawał, bronił jej i według niej żył.

Jak wygląda istotny obrzęd bierzmowania?

Istotny obrzęd bierzmowania składa się z trzech elementów wykonywanych równocześnie. Są to:

• namaszczenie olejem Krzyżma na czole ochrzczonego,
• nałożenie ręki biskupa na jego głowę,
• słowa: „Przyjmij znamię daru Ducha Świętego”.

Przygotowanie do przyjęcia tego sakramentu rozpoczyna się zwyczajowo w 8 klasie szkoły podstawowej. Oczywiście można przyjąć ten sakrament w wieku bardziej dojrzałym – chodzi o to, aby był przyjmowany świadomie i z intencją otwarcia się na Ducha Świętego. Przygotowanie do bierzmowania ma trojaki wymiar: katecheza parafialna, katecheza szkolna i przygotowanie przez rodziców i chrzestnych.

Terminarz spotkań w kościele podawany jest rodzicom zazwyczaj na pierwszym spotkaniu ogłaszanym we wrześniu (należy śledzić ogłoszenia parafialne). Tam też są podawane przez duszpasterza odpowiedzialnego za przygotowanie, wszystkie wymagania dotyczące rodziców i kandydatów do sakramentu.

Uroczystość przyjęcia Bierzmowania jest ustalana przez Proboszcza z Księdzem Biskupem i podawana do wiadomości zainteresowanych podczas zazwyczaj na początku nowego roku kalendarzowego.

Kto może przyjąć sakrament bierzmowania?

Sakrament bierzmowania może i powinien przyjąć każdy ochrzczony, który uznaje własnym aktem wiary, że jest gotowy odpowiedzialnie świadczyć w życiu o Ewangelii Jezusowej.

Aby godnie przyjąć ten sakrament, należy być:

• w stanie łaski uświęcającej
• odpowiednio przygotowanym i zdolnym do świadomego odnowienia przyrzeczeń chrzcielnych.

Skutki bierzmowania są następujące:

• udoskonala łaskę chrztu,
• głębiej zakorzenia nas w synostwie Bożym,
• ściślej jednoczy nas z Chrystusem,
• pomnaża w nas dary Ducha Świętego,
• udoskonala naszą więź z Kościołem,
• umacnia do świadczenia o wierze chrześcijańskiej słowem i czynem.

Dlaczego bierzmowanie przyjmuje się raz w życiu?

Bierzmowanie, podobnie jak chrzest, nie może być powtarzane ze względu na niezatarty charakter, czyli znamię Chrystusa, które wyciska na duszy chrześcijanina.

Obrzędy Sakramentu Bierzmowania

Obrzędy sakramentu bierzmowania zawsze oznaczały udzielanie się Ducha Świętego bierzmowanemu. Początkami obrzędy te sięgają czasów apostolskich. Apostołowie, bowiem wkładali ręce na ochrzczonych i otrzymywali Ducha Świętego. Biblijny obrzęd sakramentu bierzmowania był krótki.

Obrzędy sakramentu bierzmowania są następujące:

• przedstawienie kandydatów biskupowi,
• przemówienie biskupa do kandydatów, uwzględniające wszystkich wiernych obecnych
• odnowienie przyrzeczeń chrzcielnych,
• modlitwa biskupa o dary Ducha Świętego, z wyciągniętymi rękami nad kandydatami,
• udzielenie sakramentu bierzmowania każdemu kandydatowi z osobna,
• modlitwa powszechna,
• błogosławieństwo końcowe.

Dokumenty wymagane do bierzmowania:

• metryka chrztu, (jeśli chrzest był w innej parafii, niż ta, w której przystępuje się do bierzmowania)
• zaświadczenie o uczestnictwie w katechizacji i opinia katechety lub ostatnie świadectwo katechizacji,
• uczestnictwo w katechezach przygotowawczych,
• uczestnictwo w całorocznych praktykach religijnych Kościoła katolickiego, udokumentowane w indeksie kandydata do bierzmowania,
• egzamin z zakresu wiedzy religijnej.

Świadkiem bierzmowania powinien być w pierwszej kolejności rodzic chrzestny. Jeśli z poważnych przyczyn nie może, wówczas ma być to osoba wierząca praktykująca z odpowiednim zaświadczeniem od księdza proboszcza.

NAMASZCZENIE CHORYCH

Namaszczenie chorych to sakrament, który udziela specjalnej łaski chrześcijaninowi doświadczonemu ciężką chorobą lub starością.

Sakrament namaszczenia chorych rodzi u niektórych katolików wiele lęków i obaw. Dość często wzywają kapłana dopiero wtedy, gdy chory jest umierający lub gdy już umarł, ponieważ obawiają się, by nie przerazić zbytnio konającego propozycją przyjęcia tego sakramentu. Namaszczenie chorych jest sakramentem człowieka chorego, a nie zmarłego. Starajmy się zadbać o to by nasi chorzy, którzy z nami przebywają w domu lub sąsiedztwie w odpowiednim czasie, świadomie przyjęli łaskę tego sakramentu. Dla osób cierpiących jest bardzo ważne doświadczenie spotkania z Chrystusem, który jest lekarzem dusz i ciał! 

Chorych prosimy zgłaszać do księży. Ksiądz może przyjechać do chorego do domu w ustalonym dogodnym terminie, jak również odwiedzamy co tydzień chorych będących w naszym szpitalu. Szczegóły związane z przygotowaniem się do przyjęcia tego sakramentu znajdziemy w zakładce obok: KANCELARIA – SAKRAMENT CHORYCH.

Sakramentu tego nie udziela się wyłącznie konającym. Została nawet zmieniona jego nazwa z „ostatniego namaszczenia” na „sakrament namaszczenia chorych”. Może go przyjąć osoba poważnie chora, osłabiona przez wiek; nie udziela się go natomiast człowiekowi, który z pewnością już umarł. „Kapłan wezwany do chorego, który już umarł, niech błaga Boga, aby go uwolnił od grzechów i przyjął litościwie do swego Królestwa; namaszczenia natomiast niech nie udziela. Jeśli istnieje wątpliwość, czy chory zmarł naprawdę, może mu udzielić tego sakramentu warunkowo”. W ciągu życia można wielokrotnie przyjąć ten sakrament, co ma miejsce wtedy, gdy ktoś wiele razy popada w poważną chorobę. Stosowny czas na przyjęcie namaszczenia chorych zachodzi wtedy, gdy wierny staje wobec niebezpieczeństwa śmierci z powodu choroby lub starości.

Sakrament chorych chrześcijanin może przyjmować ile razy zostaje dotknięty ciężką chorobą; również wtedy, gdy nastąpiło nasilenie choroby.

Namaszczenia chorych udzielają kapłani, używając oleju poświęconego przez biskupa, a w razie potrzeby przez kapłana, który namaszcza chorego. Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego, z towarzyszącą modlitwą o specjalną łaskę płynącą z tego sakramentu.

Skutki specjalnej łaski sakramentu namaszczenia chorych są następujące:

• zjednoczenie chorego z męką Chrystusa dla dobra chorego i całego Kościoła,
• umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku cierpień związanych z chorobą lub starością (umocnienie w cierpieniu),
• przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go otrzymać przez sakrament pokuty,
• umacnia ufność w Bogu, uzbraja przeciw pokusom szatana i trwodze śmierci,
• powrót do zdrowia, jeśli to służy dobru duchowemu chorego,
• przygotowanie na przejście do życia wiecznego.

Wielu teologów twierdzi, że przez sakrament namaszczenia chorych Chrystus gładzi człowiekowi, przyjmującemu go w dobrej dyspozycji, nie tylko grzechy, ale również i wszystkie należne za nie kary, dzięki czemu zaraz po śmierci przechodzi on do chwały nieba.

MAŁŻEŃSTWO

Małżeństwo to przymierze, przez które mężczyzna i kobieta tworzą ze sobą wspólnotę całego życia, skierowaną ze swej natury na:

• dobro małżonków,
• na zrodzenie i wychowywanie potomstwa,
• umocnienie Kościoła świętego.

Zawierane między ochrzczonymi zostało podniesione przez Chrystusa Pana do godności sakramentu. Jest to pierwszy sakrament ustanowiony przez Boga w momencie stworzenia mężczyzny i niewiasty, wynikający z polecenia Bożego: „Bądźcie płodni i rozmnażajcie się (…) oraz czyńcie sobie ziemię poddaną”. (por. Rdz).

Sakrament małżeństwa udziela łaski miłowania się wzajemnie tą miłością, jaką Chrystus umiłował Kościół. Łaska sakramentu udoskonala zatem ludzką miłość małżonków, umacnia ich nierozerwalną jedność na drodze do życia wiecznego. Ponieważ małżeństwo jest w Kościele stanem publicznym, dlatego powinno być zawierane publicznie w ramach celebracji liturgicznej i wobec zgromadzenia wiernych.

Do istotnych cech (przymiotów) małżeństwa należy:

• jedność,
• nierozerwalność,
• otwartość na przyjęcie dzieci.

Osoby rozwiedzione zawierające nowy związek nie są wyłączone z Kościoła, ale nie mogą przystępować do Komunii świętej. Powinni prowadzić życie chrześcijańskie bez ponownego związku i wychowywać swoje dzieci w wierze.
Chrześcijański dom rodzinny jest miejscem, gdzie dzieci otrzymują nauczanie wiary, i dlatego słusznie nazywa się go „Kościołem domowym”, wspólnotą łaski i modlitwy, szkołą cnót ludzkich i miłości chrześcijańskiej.

Kandydaci do małżeństwa po zaręczynach nazwani narzeczonymi, muszą spełnić konkretne wymagania, aby świadomie zawrzeć ten sakrament.

Narzeczeni mają obowiązek zgłosić się do kancelarii parafialnej najpóźniej na trzy miesiące przed planowaną datą ślubu. Oczywiście warto dużo wcześniej zająć sobie u księdza datę i godzinę planowanego małżeństwa.

Filmowanie i robienie zdjęć podczas uroczystości ślubnej podlega przepisom liturgicznym i powinno być wcześniej uzgodnione z duszpasterzem.

Szczegółowe informacje o formalnościach związanych z tym sakramentem znajdziemy w zakładce obok: KANCELARIA – ŚLUB.